AstroForum Ένα Βήμα για την Ερασιτεχνική Αστρονομία
Συχνές Ερωτήσεις
Συχνές Ερωτήσεις
Αναζήτηση
Αναζήτηση
Σύνδεση
Σύνδεση
Εγγραφή
Εγγραφή
Αστροφωτογραφίες
Edgar Alan Poe/Alan Parsons Project
Μετάβαση στη σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, ... 11, 12, 13  Επόμενη
 
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    AstroForum -> Φιλοσοφία, Λογοτεχνία, Ποίηση, Μουσική, Τέχνες, Στοχασμοί
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας :: Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας  
Συγγραφέας Μήνυμα
inest Απών



ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι 27 Νοέ 2007 23:54    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!
Το δεξι, σου εχει φυγει λιγο μου φαινεται!!!!!
Μηπως η καθαριστρια εκανε υπερβολικα καλα την δουλεια της???????? Χε, χε,  χε ... Χε, χε,  χε ...



_________________
...........
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
maxplanck Απών


Λάρισα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τρι 27 Νοέ 2007 23:57    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Μουσικη θελετε;;;;
Παρτε λοιπον!
Tracy Chapman
Crossroads



_________________
Και στη κοιλαδα του θανατου αν βαδισω, δε θα φοβηθω...
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος Αποστολή email
Rigelian Απών


Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ 28 Νοέ 2007 10:13    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Τρελάθηκα τώρα...

Από τα πολύ αγαπημένα μου συγκροτήματα, ειδικά το Games People Play, αλλά και η φανταστική, ενός λεπτού εισαγωγή, στο Eye in the Sky!

Όσο για τον Poe, θα συμφωνήσω απόλυτα με την Velveteen!
Ειδικά "The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket"!

Παραθέτω το γνωστότερό του ποίημα:

The Raven

Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door—
Only this, and nothing more."


Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow;— vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow— sorrow for the lost Lenore—
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore—
Nameless here for evermore.


And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me— filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,
"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door—
Some late visitor entreating entrance at my chamber door;—
This it is, and nothing more."


Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you"— here I opened wide the door;—
Darkness there, and nothing more.


Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortals ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore!"
This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!"-
Merely this, and nothing more.


Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice:
Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore—
Let my heart be still a moment and this mystery explore;—
'Tis the wind and nothing more."


Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore;
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed
he;But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door—
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door—
Perched, and sat, and nothing more.


Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore.
"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no craven,
Ghastly grim and ancient raven wandering from the Nightly shore—
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."


Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Though its answer little meaning— little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blest with seeing bird above his chamber door—
Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,
With such name as "Nevermore."


But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered— not a feather then he fluttered—
Till I scarcely more than muttered, "other friends have flown before-
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."
Then the bird said, "Nevermore."


Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore—
Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore
Of 'Never— nevermore'."


But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;
Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore—
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore
Meant in croaking "Nevermore."


This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamplight gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamplight gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!


Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.
"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee— by these angels he hath sent thee
Respite— respite and nepenthe, from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."


"Prophet!" said I, "thing of evil!— prophet still, if bird or devil!—
Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted—
On this home by horror haunted— tell me truly, I implore—
Is there— is there balm in Gilead?— tell me— tell me, I implore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."


"Prophet!" said I, "thing of evil— prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us— by that God we both adore—
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore—
Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."
Quoth the Raven, "Nevermore."


"Be that word our sign in parting, bird or fiend," I shrieked, upstarting—
"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken!— quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!"
Quoth the Raven, "Nevermore."


And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamplight o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted— nevermore!


-The End-



_________________
Carpe diem quam minimum credula postero.

Horace
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
lampros Απών


Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ 28 Νοέ 2007 10:33    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

γοητευτικός αλλά και πολύ σκοτεινός

για κάποιον που μεγάλωσε με Ελύτη και Γκάτσο



_________________
...
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'ταν όλα αληθινά...

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Rigelian Απών


Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ 28 Νοέ 2007 10:41    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

1. Ο Βασιλιάς ο Ήλιος ζει.

2. "Όλα τα τραγούδια"
Νομίζω ότι αυτός είναι ο τίτλος, το έχεις φαντάζομαι.
Πολύ μελαγχολικός, όμως, και ο Γκάτσος, συμφωνείς;



_________________
Carpe diem quam minimum credula postero.

Horace
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
lampros Απών


Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ 28 Νοέ 2007 12:12    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

μελαγχολικός ??? ίσως ... οχι πάντα
ανάλογα το θέμα του



_________________
...
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'ταν όλα αληθινά...

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Rigelian Απών


Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ 28 Νοέ 2007 12:57    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Πάντα!
Φανερά ή συγκεκαλυμένα!
Ψάξ'το!



_________________
Carpe diem quam minimum credula postero.

Horace
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Velveteen Απών



ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ 28 Νοέ 2007 13:06    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

lampros έγραψε:
με Ελύτη


Ο αγαπημένος μου Μεγάλε, είσαι κι ο πρώτος ! Μεγάλε, είσαι κι ο πρώτος !
Για άλλη μια φορά Κύριε Λάμπρο μας
βλέπουμε πως αποδεικνύεται
οτι τίποτε δεν είναι τυχαίο
στην εξέλιξη ενός χαρακτήρα


Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
lampros Απών


Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ 28 Νοέ 2007 14:26    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ


_________________
...
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'ταν όλα αληθινά...

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Rigelian Απών


Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ 28 Νοέ 2007 14:33    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Α, αυτό είχα στο μυαλό μου να παραθέσω!


_________________
Carpe diem quam minimum credula postero.

Horace
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
lampros Απών


Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ 28 Νοέ 2007 14:41    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Αν το χεις βάλτο


_________________
...
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'ταν όλα αληθινά...

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Rigelian Απών


Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ 28 Νοέ 2007 14:43    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Η Μαρίνα των βράχων

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη– Μα που γύριζες
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Αετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφους
Γύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλο
Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της Χίμαιρας
Ριγώντας μ’ αφρό τη θύμηση!
Που είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού Σεπτεμβρίου
Στο κοκκινόχρωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς τα κάτω
Τους βαθιούς κυαμώνες των άλλων κοριτσιών
Τις γωνιές όπου οι φίλες σου άφηναν αγκαλιές τα δυοσμαρίνια

-Μα που γύριζες
Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Σου ‘λεγα να μετράς μες στο γδυτό νερό τις φωτεινές του μέρες
Ανάσκελη να χαίρεσαι την αυγή των πραγμάτων
Ή πάλι να γυρνάς κίτρινους κάμπους
Μ’ ένα τριφύλλι φως στο στήθος σου ηρωίδα ιάμβου.

Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη
Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα
Βαθιά μες στο χρυσάφι του καλοκαιριού
Και τ’ άρωμα των γυακίνθων – Μα που γύριζες

Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα βότσαλα
Ήταν εκεί ένα κρύο αλμυρό θαλασσόχορτο
Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ’ έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ’ όνομά του
Ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών
΄Όπου σελάγιζε ο δικός σου αστερίας.

Άκουσε ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας
Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.
Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι,
Για ν’αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Ή για να πας καβάλα στο μαΐστρο

Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο,
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ’ αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.



_________________
Carpe diem quam minimum credula postero.

Horace
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
lampros Απών


Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ 28 Νοέ 2007 14:52    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Τώρα μάλιστα το μόνο που λείπει

είναι το 13ο σώμα ναυτοπροσκόπων για σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους !

MaxPlank sorry όσα thread ανοίγεις πάνε για αναδάσωση



_________________
...
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'ταν όλα αληθινά...

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Rigelian Απών


Αθήνα

ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ 28 Νοέ 2007 14:53    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

Kι άλλη Μαρίνα, από την ενότητα Μικρές Κυκλάδες, από "Τα Ρω του Έρωτα":
Μελοποιημένο από τον Μίκη Θεοδωράκη.

Δώσε μου δυόσμο να μυρίσω
Λουίζα και βασιλικό
Μαζί μ' αυτά να σε φιλήσω
και τι να πρωτοθυμηθώ

Τη βρύση με τα περιστέρια
των αρχαγγέλων το σπαθί
Το περιβόλι με τ' αστέρια
και το πηγάδι το βαθύ

Τις νύχτες που σε σεργιανούσα
στην άλλη άκρη τ'ουρανού
και ν' ανεβαίνεις σε θωρούσα
σαν αδελφή του αυγερινού

Μαρίνα πράσινο μου αστέρι
Μαρίνα φως του αυγερινού
Μαρίνα μου άγριο περιστέρι
και κρίνο του καλοκαιριού



_________________
Carpe diem quam minimum credula postero.

Horace
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Dimitris Koutoulas Απών
*


ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: Τετ 28 Νοέ 2007 14:57    Θέμα δημοσίευσης: Απάντηση με παράθεση αυτού του μηνύματος

- Εδώ Edgar Alan Poe ! Θα συνεχιστεί πολύ αυτό το βιολί με τον Ελύτη σε δικό μου thread; Τώρα θύμωσα...


_________________

Alone it fails, together they fly! | Max Kriegleder | TEDxAthens Jan 2015
http://youtu.be/OmTTNCaAUmU
Επιστροφή στην κορυφή
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών Αποστολή προσωπικού μηνύματος
Επισκόπηση όλων των Δημοσιεύσεων που έγιναν πριν από:   
Δημοσίευση νέας  Θ.Ενότητας   Απάντηση στη Θ.Ενότητα    AstroForum -> Φιλοσοφία, Λογοτεχνία, Ποίηση, Μουσική, Τέχνες, Στοχασμοί Όλες οι Ώρες είναι GMT + 2 Ώρες
Μετάβαση στη σελίδα Προηγούμενη  1, 2, 3, ... 11, 12, 13  Επόμενη
Σελίδα 2 από 13

 
Μετάβαση στη:  
Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε νέο Θέμα σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επεξεργασθείτε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράψετε τις δημοσιεύσεις σας σ' αυτή τη Δ.Συζήτηση
Δεν έχετε δικαίωμα ψήφου στα δημοψηφίσματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Δεν μπορείτε να επισυνάψετε αρχεία σε αυτό το forum
Μπορείτε να κατεβάσετε αρχεία από αυτό το forum


Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group

Αστρονομία, Ερασιτεχνική Αστρονομία, Αστροφωτογραφία, Αστροφωτογράφιση, Αστροφωτογράφηση, Web Camera, Τηλεσκόπιο, Τηλεσκόπια, Ουρανός, Κιάλια, Επεξεργασία, Επεξεργασία Εικόνας, Unsharp Mask, Αστροφυσική, Κοσμολογία, Διάστημα, Παρατηρήσεις, Εξορμήσεις, DSLR, CCD, Συζητήσεις, Προσοφθάλμια, Γαλαξίες, Νεφαλώματα, Autoguiding, Οδηγητικό, Οδηγητικό Τηλεσκόπιο, Webcam, ToUcam, IRIS, Photoshop, PHD Guiding, Αστρονομικοί Σύλλογοι, Αστρονομικός Εξοπλισμός, Αστρονομικοί Χάρτες, Αστρονομία στην Ελλάδα, Μαθηματικά, Φυσική, Προβληματισμοί, Χαλαρά, Ανακοινώσεις, Φιλοσοφία, Στοχασμοί, Ακαδημαϊκά, Έρευνα Διαστήματος, Πλανήτες, Πλανητική Φωτογράφιση, Ηλιακό Σύστημα, Τεχνικές Λήψης, Αστερισμοί, Αστρικά Σμήνη, Τοπία, Astronomy, Astronomy in Greece, Telescope, Telescopes, Astrophotography, Planets, Physics, Astrophysics, Mathematics, Star Charts, Galaxies, Nebula, Nebulae, Constelations, Autoguiding, Image Processing, NASA, APOD, LPOD, Andromeda, Barlow, SBIG, Space, Moon, Cassini, Hubble